Yolumuz Galata’ya düşmeye görsün, soluğu er ya da geç Laundromat’ta alıyoruz ya da kapısının önünden geçiveriyoruz meraklı gözlerle… Galata’da bizi hipnotize eden bu güzide mekan şimdi pılı pırtıyı topluyor ve 16 günlük keyifli bir yolculuğa çıkıyor. İstikamet Nişantaşı City’s. İşinizi kolaylaştıralım. En üst kata çıkıyorsunuz. Son günlerin pek konuşulan ‘Vogue Fashion’s Night Out’ kapsamına giren Laundromat Pop-Up Shop ile karşılaşıyorsunuz. Amman neler neler. Günseli Türkay ve Müge Ersin gibi ünlü isimlerin tasarımlarına İstanbul Moda Akademisi öğrencilerinin işleri eklenmiş bir güzel. Yetmezmiş gibi “Wearable Art” sergisi eklenmiş. Charles/Ray Eames, Arne Jacobsen, Verner Panton, Antonio Citterio ve taptığımız Philippe Starck gibi isimlerin imzalarıyla coşarken, gözü kulağı açık ve cüzdanınızı dolu tutunuz… / Nil Kovacı

Biz bugün sıcağına, yağmuruna, trafiğine ve kalabalığına küfretmeden bir gün bile geçirmesek de, insanoğlu İstanbul’u 8000 yıldır kendine mesken tutmuş. 8000 yıl algılaması güç bir zaman dilimi bizim için. İşte bu süreci bize daha anlaşılır kılmak üzere Sabancı Müzesi muhteşem bir sergiye ev sahipliği yaptı bu yaz. Aslında bu hafta sona eriyordu ama yoğun ilgi üzerine 26 Eylül’e kadar uzatılmış. Prehistorik dönemden Cumhuriyet Türkiyesi’ne kadar uzanan süreçte, insanoğlunun bu topraklarda bıraktığı izleri gözler önüne seren sergi, özellikle yabancı müzelerden özel olarak getirtilen eserleri yakından incelemek için eşsiz bir fırsat. Favorilerim, Yunanistan’daki müzelerden gelen Bizans altın ve mücevherleri. İstanbul’un cami, kilise ve sinagog kubbelerinin projeksiyonla yansıtılarak aktığı kubbeli enstalasyon da çok ilgi çekici. Kalabalıkta gezmeyi sevmiyorsanız müze çarşamba akşamları 22.00’ye kadar açık ve koşturmadan doya doya gezmek için ideal. / Arda Savcı

Yıl 2010. İki gün sonra 30 yaşıma basacağım. Günler takvimlerden yaprak yaprak eksilirken, yüzümdeki çizgiler bir bir arttı. Şaka şaka konumuz bu değil. Yıl 2010. Artık kimi illüstrasyon ve grafik çizimleri birer Gauguin tablosu kadar merak topluyor ve değer görüyor. İllüstrasyon sanatçıları beyinlerinin kıvrımlarından fışkıran çizimleriyle dünyayı dolaşmaya başladı bile. Elimize kalem aldığımızda yapacak bir şey kalmadığını sandığımız anda imdadımıza yetişti çünkü illüstrasyon. Sanatın her dalının yeniden doğabileceği müjdesini verdi. Renk kattı bize. Yeteneğiyle göz dolduran Jon Burgerman hazır İstanbul’dayken bunu kutlayabiliriz. / Arzu Uzunali

E.T. sayesinde onunla tanıştığımızda küçücüktüm ama karşımda güzel bir kız gördüğümün farkındaydım. Şimdi de güzel kadın denildiğinde aklıma gelen ilk 5’ten biri Drew Barrymore’dur. Etine dolgun, seksi, hem de sempatik, ateş gibi bir şey… Son filmi Seni Uzaktan Sevmek (Going The Distance), sonbahara yakışır bir romantik komedi. Erin ve Garret, birbirlerini deli divane seven iki sevgili. Ancak okuldu, işti derken aralarına mesafe giriyor. Ve etraflarındaki herkes onlara bu işin sürmeyeceğini söylese de, onlar sürdürmek için inat ediyor. İnatları çiftimizi başarıya götürüyor mu, izleyip görmek lazım. Ama birileri yaşamış da söylemiş bile çoktan: Gözden ırak olan, gönülden de ırak olur! / Gökçe Gökçeer

Beş yıldır Fransa’da. Geldi; buraya da geldi. Mutlaka kaçıranlarınız olmuştur bu efsaneyi; fakat ilk kez yalnız izleyeceğiz. Hani bilirsiniz; bi Erik Satie, bi Claude Debussy, John Coltrane, Miles Davis, Pharoah Sanders, Billie Holliday, Dj Shadow, Amon Tobin, Aphex Twin, The Roots, Peter Gabriel, Cinematic Orchestra, Ninja Tune – liste uzar – filan hastasıyızdır biz. İşte Smokey, hepsinin sularında, uzun mesafe serbest yüzüyor. Hip hop, elektro, swing… Smokey Joe, dumanlı aleminde bu sefer Dogzstar’dan bildiriyor: “Le premier qui moufte, je lui colle un remix dans le buffet!” / Nükte Parlaöz

Alkışlamayı en çok sevdiğimiz şey dahiyane ve akılda kalıcı DJ isimleri. Yiğit İnan da kendisine böyle leziz bir isim bulmuş. DJ Yeat! Kendisi 88 İstanbul doğumlu ama uzun zamandır Moskova’da yaşıyor. İki adet Technics turntable ile başlayan macerasının ilk durakları daha 18 yaşına bile gelmeden okul partileri ve özel organizasyonlar olmuş. The Craftsmen aka Murad L. sayesinde İstanbul’da da performansına tanıklık etme şansı bulduğumuz DJ Yeat, yaz boyunca sürdürdüğü Nobon Lounge partilerinin sonuncusuyla bizlere şimdilik veda ediyor. Deep ve tech house’a kulaç atmak isteyen herkes için. / Sarp Dakni

Bir Ankaralı olarak, Ankara menşelilere hep saygı duydum. Güvenç Dağüstün de, Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı mezunu bir Ankaralı. Viyana Müzik Akademisi’nde Opera eğitimi almış, pek de havalı. Fazıl Say ile birlikte Nazım Hikmet Operası’nın CD ve DVD kayıtlarında bulunmuş. Opera eğitimi almış ama başka türlere kapatmamış kendini. Farklı bir repertuarla sahnede de boy gösteriyor. Güvenç Dağüstün’ü, Jazz Stop Suadiye’de izleyebilirsiniz. Chanson’lardan başlayıp Bülent Ortaçgil’e varan bir repertuar, sizi alıp artık nerelere götürür, bilemiyoruz. / Can Togayhan

Hiç düşünmeden en sevdiğiniz ilk üç Schwarzenegger (ilk seferde doğru yazmama kaç puan?) filminizi sayın dediğimizde aralarında Predator yoksa darılırız, kırılırız, belki kalbinizi kırarız. John McTiernan imzası taşıyan filmin daha sonra leş bir devam filmi çekilmiş, bir de konumlandırmakta güçlük çektiğimiz ‘Alien’a Karşı’ versiyonu ile karşılaşmıştık. Eh haliyle seriye yeni bir halka katılması filmin biz manyakları için hiç şaşırtıcı olmadı. Yönetmen koltuğu bu kez Nimród Antal’a teslim edilmiş. Yıldızımız karizmatik Adrien Brody! Sürprize bakın ki yeni filmini diğer yazımızda alkışladığımız Robert Rodriguez burada da prodüktör olarak karşımızda. 15 yıldır bir türlü yazılamayan ancak geçtiğimiz yıl tamamlanan devam senaryosunu bakalım nasıl bulacaksınız? / Sarp Dakni

Her işte bir hayır vardır, buyrun bir örnek daha. Hep gelmelerini bekledik, olmadı. Bono’nun inadı kırılana kadar yıllar geçti, yaşlandık. 360º Tour, işin “hayır vardır” kısmı. Beklediğimize değdi yani… Çünkü Türkiye sınırları içinde bugüne kadar gerçekleşen en haşmetli stadyum konserini izleyeceğiz! Üstelik “göremiyorum yaa” ve benzeri cümleler kurulmayacak. Kısa boylular bile mutluluktan coşacak. Herkes, her açıdan sahneyi rahatlıkla görebilecek. İşin esprisi de bu zaten. Etrafınızda hâlâ “Ben U2 hayranı değilim ki, niye gideyim” diyenler olabilir. Arkanızı dönün, ilgilenmeyin. Demek ki konu bazılarınca tam olarak kavranamıyor. Her neyse, biz saha içinde olacağız, sizi de bekleriz. Uyan İstanbul, kaçırma bu fırsatı! / Gökçe Gökçeer

Benim gençliğimde obua vardı da ben mi çalmadım… Evet, ben çalmadım. Top peşinde koşmaktan, kaykay yapıp kızlara hava atmaktan obua mı gördük biz. “Şimdiki aklım olsaydı” diye başlayan bir cümle çok saçma olabilir böylesi durumlarda ama hiç saklamıyorum: Ben bu gençleri acayip kıskanıyorum. Sen kaykay yapıyorsun adam trombon çalıyor, timpaniye vuruyor… Senfoni olmuş adamlar. Sen hava attığın kızı nereye çağırıyorsun? “Bilmem ne alışveriş merkezinin önüne gelsene, kaykay yapacağız.” Bu gençlere bakalım; “Gökçeciğim, dilersen 6 Eylül 2010 tarihinde Cemal Reşit Rey’de düzenlenecek konsere gel, ünlü İtalyan kemancı Salvatore Accardo’ya eşlik edeceğiz.” Şansın olduğuna inanıyor musun? Şimdiki aklım olsa kemanla yatar, fagotla kalkardım… / Borga Engin

Biz yeni kuşaklar, Sarkis’i İstanbul Modern’deki retrospektifi sayesinde tanımıştık. Meğer sağda solda yeni kontenjanından sunulan işlerin haslarını, o yıllar önce yapmış. O döner kapıdan çıkarken anladık ki 1938’li Sarkis, güncel sanatçının sözlük anlamıymış. Derken bir gün, Sarkis’in YTÜ Sanat ve Tasarım Fakültesi’nin Davutpaşa’ya sürülmesine karşı bir eylem yapacağı haberi geldi. Gittik gördük. Meraklı kafaların ortasında Sarkis, bir kapta kurşun eritiyor, hop suya boşaltıyor. A-aa, bildiğimiz kurşun dökme bu! Üstad, “arazların kovulması ve kötülüklerin defi için” bunu yaptığını ve ortaya çıkan kurşunun da bir heykel olduğunu söyleyince, biz ölümlülere şip-şak heykele bakakalmak düşmüştü… Sarkis, doğduğu ve ilk sanat çalışmalarına başladığı Talimhane’deki aile evine dair bir enstalasyon yaratmış. 1940’lardan beri bir ikona gibi korunan bu ev, acaba Sarkis’in kaleydoskopundan nasıl yansıdı? / Esra Yalçınalp

Eskiden kız istenirken “işi var mı, sigara içer mi, alkolü var mı?” diye sorulurdu. Şimdi açıktan olmasa da üstü kapalı “nasıl iş bilir mi, iki ayak üstünde bin yalan söyleyip ortalıktan yok olur mu, bizim kıza bakabilir mi gerektiğinde ruhu duymadan üzmeden binbir dolandırıcılıkla aldatır mı?” o soruluyor, merak ediliyor. Çünkü dolandırıcılık ve yakın dostu palavracılık ne kadar iyi yapılırsa o kadar takdir gören davranışlar oldu hepimiz için. Ben şimdi iki dakka size oyun oynasam, mesela aranızdan 100 kişiyi kandırsam 90’ı “aaa ne zeki kız lan ayak üstü uyuttu bizi zeka ister bu işler” der. 10 kişi belki vay sahtekar der beni dava eder. Ama muhtemelen hakim bey beni zeki bulur ve davalardan yırtarım. Başbakan bile olurum istesem. İşte bu dans tiyatromuz bu konuyu işliyor. / Arzu Uzunali

Hani yönetmenlerin fetiş oyuncuları vardır ya, Luc Besson Jean Reno’ya, Yavuz Turgul Şener Şen’e hastadır. Fotoğrafçıların da yıllarca aşkla peşinden koştukları, hem turnesini, sahnesini hem de evindeki kanepesinde uzanmış kedisini severkenki halini yakalamak için heyecanlandıkları, çırpındıkları isimler vardır. Bir süre sonra fotoğraf bahane olur, fotoğrafı çekilen şahane… İşte geçen yıl vefat eden ünlü dansçı, koreograf Pina Bausch’la onun performanslarını yıllar boyu takip eden fotoğraf sanatçısı Ursula Kaufmann’ın durumu da böyle. Şimdi Kaufmann’ın çektiği fotoğrafları görme, hem dansın hem fotoğrafın en büyüleyici, en özel, en hüzünlü ve en coşkulu hallerine dalıp gitme zamanı… / Elif Türkölmez

Tarantino ve Rodriguez ikilisi bir şekilde beni hasta ediyor. İkisinden birinin (ya da ikisinin birden) çektiği yeni bir film açıklandığında heyecandan kanım çekiliyor, tansiyonum düşüyor ve sonunda yatağa düşüyorum. Tamam abarttım. Ama inanın neredeyse böyle oluyor. Grindhouse mucizesinden sonra yeni işini 4X4=16 gözle beklediğim Rodriguez’in son numarası yine Grindhouse içinde uyduruk bir fragman olarak çektiği Machete‘i ‘gerçek’ bir film olarak sunması oldu. Vazgeçemediğim B sınıfı dünyasının en şahane isimlerinden Danny Trejo’nun başrolü kaptığı filmin çok şaşırtıcı bir konusu var(!). Çetesi tarafından ihanete uğrayan Machete’in kanlı intikamı. Trejo dışındaki kadro ise Hollywood’un tepelerinden süzülerek geliyor. Michelle Rodriguez, Jessica Alba, Robert De Niro ve hali hazırda hapishanede şafak sayan Lindsay Lohan. Yihhhuuu! / Sarp Dakni

Maslak’ta orman, çölde vahayla eşdeğer. Maslak’ı biraz geçip Kilyos yoluna saptığınızda, biraz ileride Fatih Ormanlarını görürsünüz. Karadeniz’e kadar uzayan bu yeşillik alan, onu henüz keşfetmeyi başaramamışları bekliyor. Burada yer alan Yeşil Bistro da öyle… Yeşil Bistro, Orman Bahçe adıyla bilinen alanın girişinde. Ağaçların serinliği altında, bir sonbahar keyfi yapmak isteyenlere şiddetle tavsiye olunur. Yolunuzun üstündeyse uğramadan geçmeyin, değilse de bir yol yapıverin. Yeşil Bistro ayrıca, açıkhavada evlenme hayali kuran taze gelin adayları için de ideal bir mekan. Bunu da lütfen not ediniz! / Nil Kovacı

Havalar soğuyor artık, son dondurma günleri. En azından bademciklerinden çektiğini başka şeyden çekmeyen ben ve benim gibiler için öyle. Ortaköy’ün ufacık tefecik mekanı Ciao, dar alanda dev dondurmalara imza atıyor. İtalya’ya gidenlerin muhakkak aşina olduğu marka, ilk el yapımı İtalyan dondurmacısı unvanını elinde bulunduruyor. Taze süt ve mevsimlik meyvelerle üstün bir tat elde eden Ciao, başka yerde yediğiniz dondurmalara gerçekten benzemiyor. Limoncello’lu dondurma favorim. Yemediyseniz çok büyük kayıptasınız der, yazımı bitirip giderim. Ciao! / Can Togayhan